Mαμά en pointe

Kυρίες και κύριοι η Mary Helen Bowers αποκλειστικά στο babyspace.gr και τη Βάλια Κουρκουμέλη.

Φοράει τις pointe της και φωτογραφίζεται μέχρι την 39η εβδομάδα εγκυμοσύνης. Μοιράζεται κάθε στιγμή της καθημερινότητάς της μέσω του instagram. Βγάζει βόλτα το μωρό της, τη μικρή Lumina Belle και το καρότσι μετατρέπεται για λίγο σε μπάρα. Κατάφερε να συνδυάσει τη μεγάλη της αγάπη, το χορό με τη μητρότητα. Και ήταν τόσο διαφορετικά όλα, όταν ο χορός από σόλο έγινε ντουέτο.

Mary Helen, χορεύατε μέχρι την 39η εβδομάδα της εγκυμοσύνης σας. Πόσο ωφέλιμος ήταν ο χορός για εσάς και το μωρό; Yπήρχαν κάποιοι περιορισμοί; 
Λάτρεψα το γεγονός του ότι ήμουν έγκυος και παράλληλα μπορούσα να χορεύω. Ο χορός και η καθημερινή άσκηση με έκαναν να αισθάνομαι πολύ πολύ όμορφα. Μπορώ να πω, πως είχα μια ευλογημένη εγκυμοσύνη, χαμηλού κινδύνου. Έτσι με "εντολή" γιατρού συνέχισα το χορό σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και για να ακριβολογώ... μέχρι την τελευταία ημερομήνια.  Υπάρχουν τόσα πολλά πλεονεκτήματα που κέρδισα από το χορό. Ο χορός με βοήθησε να ξεπεράσω την καθημερινή κόπωση, κράτησε τους μυς μου δυνατούς και με ανακούφιζε από τα κοινά συμπτώματα της εγκυμοσύνης, όπως πόνους στην πλάτη και ναυτία. Το πρόγραμμα φυσικά των ασκήσεων άλλαζε όσο μεγάλωνε και το μωρό. Δεν έκανα ψηλά πηδήματα ή ασκήσεις που επιβάρυναν την καρδιά μου και μεγάλωναν τους παλμούς της καρδιάς. Σκοπός μου ήταν να τονώσω τους μυς μου με απαλές κινήσεις. Δεν υπήρχε πιο ωραίο συναίσθημα, από αυτό που ένιωθα πως "χορεύαμε μαζί".



    
   Δεν υπήρχε πιο ωραίο συναίσθημα, από αυτό που ένιωθα πως "χορεύαμε μαζί". 


Πώς νιώσατε όταν είδατε το σώμα σας να αλλάζει μέρα τη μέρα και μήνα το μήνα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σας; 
Οι αλλαγές που γίνονται στο σώμα μας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, είναι απίστευτες. Όλη αυτή η διαδικασία ήταν ένα θαύμα για μένα, όλη αυτή η αλλαγή.  Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό, από το να αισθάνεσαι δύο καρδιές να χτυπάνε μέσα σ ένα σώμα. "Αγκάλιασα" κάθε αλλαγή του σώματος μου και ανακάλυψα πως ο χορός μου έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση και άνεση. Ήταν μια καλή ευκαιρία να γνωρίσω από την αρχή το σώμα μου.
Η εγκυμοσύνη είναι μια απίστευτα όμορφη και δυναμική περίοδος. Θα ήθελα να βλέπω ολοένα και περισσότερες γυναίκες να γιορτάζουν την εγκυμοσύνη τους,  με όποιον τρόπο θεωρούν αυτές καλύτερο.

Πείτε μας λίγα λόγια για το "Ballet Baby" πρόγραμμα. Eίναι ιδανικό ακόμη και για μανούλες που δεν έχουν χορέψει στο παρελθόν; 
To "Ballet Baby" είναι ένα πρόγραμμα εκγύμνασης για τις μέλλουσες μαμάδες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και μετά. Είναι εμπνευσμένο από τις κινήσεις του κλασσικού χορού. Οι κινήσεις αυτές είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες μιας μέλλουσας  μαμάς. Σκοπός του προγραμμάτος είναι η τόνωση των μυών. Όπως ξέρετε,  η συγκατοίκηση μ' ένα μωρό στην κοιλιά 9 μήνες είναι σκληρή δουλειά. Θέλει αντοχή! Έχοντας μια ήπια προπόνηση που θα τονώσει το σώμα σου,  ως δια μαγείας, κάνει τα πάντα γύρω σου πιο εύκολα και διασκεδαστικά.

Τι θα συμβουλεύατε μια μέλλουσα μαμά που θέλει να ξεκινήσει κάποιο πρόγραμμα γυμναστικής; 
Πριν από οποιαδήποτε άσκηση ή επιλογή αθλήματος, οι μανούλες θα πρέπει να ρωτήσουν το γιατρό τους. Αυτός είναι που θα δώσει το πράσινο φως. Σημαντικό είναι επίσης το νερό. Θα πρέπει να πίνουμε άφθονο νερό κατά τη διάρκεια της άσκησης αλλά και να κάνουμε διαλείμματα. Τέλος, θα πρέπει να "ακούμε" το σώμα μας και να ακολουθούμε το ρυθμό που αυτό μας δίνει. Δεν υπάρχει λόγος να ξεπερνάμε τα όρια, δεν κάνουμε πρωταθλητισμό. Σημαντικό, δεν θέλει φόβο. Καταπατούμε όποιο ενδοιασμό έχουμε και απλώς το ... διασκεδάζουμε!


    
   "ο θηλασμός είναι μια τεράστια δέσμευση από μεριάς και θέλει και πολύ δουλειά αλλά και πολύ υπομονή. Κάθε μητέρα κάνει την επιλογή της"


Επιλέξατε να θηλάσετε τη μικρή σας. Πώς αισθάνεστε με όλη αυτή τη διαδικασία; 
Ο τρόπος που η κάθε μητέρα αποφασίζει να ταίσει το μωρό της είναι προσωπικός και κάποιος φορές μια λεπτή χορδή. Εγώ τη μικρή μου Lumina Belle την θηλάζω. Εκείνη τη στιγμή ερχόμαστε ακόμη πιο κοντά και η σχέση μας γίνεται ακόμη πιο στενή. Το σώμα μου εκείνη τη στιγμή δίνει στη μικρή μου όλες τις παροχές που χρειάζεται για να μεγαλώσει. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον ευατό μου να μην θηλάζει. Περάν τούτου, είναι γνωστό πως ο θηλασμός είναι ένα μέσο που θα βοηθήσει τον οργανίσμό μας αλλά και τον μεταβολισμό σας να επανέλθει στα αρχικά του στάδια. Μην ξεχνάμε πάντως πως ο θηλασμός είναι μια τεράστια δέσμευση από μεριάς μας και θέλει πολύ δουλειά αλλά και πολύ υπομονή. Κάθε μητέρα κάνει την επιλογή της.

Θα μπορούσατε να έχετε και τον τίτλο της "social-μαμάς". Ο λογαριασμός σας στο instagram έχει πολλούς followers. Πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιδέα; Θεωρείται πως ειναι απαραίτητη σήμερα η παρουσία στα κανάλια κοινωνικής δικτύωσης; 
Tα social media, έχουν τόση πολύ πλάκα. Είναι πολύ διασκεδαστικό να μοιράζεσαι με φίλους και γνωστούς την καθημερινότητά σου και το τι συμβαίνει σε αυτή. Μου άρεσε τόσο πολύ που μοιράστηκα την εγκυμοσύνη μου που το ίδιο κάνω και τώρα που η  Lumina Βelle είναι μωρό. Και φυσικά ελπίζω να γίνω η έμπνευση και για άλλες μαμάδες.


    
  "Ελπίζω να γίνω η έμπνευση και για άλλες μαμάδες"

Ποιό είναι το πιο όμορφο πράγμα του να είσαι μητέρα; 
Το να γίνεις μητέρα από μόνο του είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα. Είναι το σπουδαιότερο πράγμα, που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις, αλλά ούτε και κανείς μπορεί να φανταστεί. Για εμένα προσωπικά το πιο όμορφο πράγμα του να είσαι μητέρα είναι το γεγονός του ότι βλέπεις αυτή τη μικρή ψυχή. Μέσα στο βλέμα τους, βλέπεις εσένα. Ξέρεις πως  αυτό το μικρό ανθρωπάκι είναι μέρος σου, κομμάτι σου. Και ακόμη πιο συγκινητικά, πιστεύω πως είναι, όλα αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει. Το μέλλον, που από εδώ και στο εξής θα το ζήσετε μαζί! Εσύ κα αυτή!

Θα θέλατε η κόρη σας να ακολουθήσει τα χορευτικά σας βήματα; 
Το όνειρό μου για την Lumina Belle είναι να κάνει στη ζωή της ότι την κάνει να νιώθει ζωντανή και χαρούμενη. Μόνο αυτό!

Τέλος, αν χαρακτηρίζαμε τη μητρόητα με μια λέξη από το λεξιλόγια του χορού, πια θα ήταν αυτή; 
Xάρη ...

56 ατελείωτες μέρες στη θερμοκοιτίδα

Όσο κι αν προσπαθήσω να περιγράψω τα συναισθήματά μου με αυτό το άρθρο, ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω. Γιατί μερικά πράγματα αν δεν τα έχεις ζήσει, δύσκολα αντιλαμβάνεσαι το βάθος τους. Όπως κι εγώ ποτέ δεν θα καταλάβω μαμάδες που περνάνε άλλα, έτσι ξέρω πως κάθε μαμά που γέννησε και πήρε αμέσως αγκαλιά το μωρό της, δεν μπορεί να αντιληφθεί τι θα πει, να βλέπεις το μωρό σου για 56 μέρες μέσα από ένα τζάμι.

Θα πω τα πράγματα γρήγορα, όχι όπως έγιναν, αλλά όπως προσπαθώ να τα θυμάμαι. Γρήγορα, περιληπτικά και χωρίς πολύ συναίσθημα. Γιατί αν κλείσω τα μάτια μου και τα θυμηθώ στην αληθινή τους έκταση, θα πέσω πάλι σε αυτό τον μαύρο βυθό που με είχε καταπιεί για 56 ολόκληρες μέρες.

Στις 18 Δεκεμβρίου πέρσι, παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο με τον Τάσο. Εμείς οι γονείς μας και 10 κολλητοί μας. Μεσημέρι. Φάγαμε, ήπιαμε, εγώ με την κοιλιά τούρλα, στον 7ο μήνα πια, απολάμβανα την απόλυτη ευτυχία. Ένα μωρό στην κοιλιά μου κολυμπούσε σαν ψαράκι και με τον άντρα μου είχαμε κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο σε αυτή τη ζωή. Το σαββατοκύριακο είχα κλείσει να πάμε σε ένα ξενοδοχείο στο Κολωνάκι, με θέα την Ακρόπολη να γιορτάσουμε οι 2 μας τον γάμο μας. Εκείνος δεν ήθελε με τίποτα. «Θα είμαστε μακριά από το Ιασώ» έλεγε και οι φίλοι του τον κορόιδευαν ως σούπερ υποχόνδριο. Το βράδυ του Σαββάτου στις 4 τα ξημερώματα σηκώθηκα από το κρεβάτι με απίστευτη αιμορραγία. Είχε κάτι σαν προαίσθημα. Ψύχραιμος μάζεψε τα πάντα και σε 2 λεπτά ήμασταν ήδη στο αυτοκίνητο. Το Κολωνάκι μποτιλιαρισμένο όπως κάθε Σάββατο βράδυ. Μα τι προαίσθημα ήταν αυτό. Οι δυο μας κολλημένοι στην κίνηση. Αμίλητοι.

Φτάσαμε στο Ιασώ και ένα 5ημερο ακινησίας είχε μόλις ξεκινήσει. Οροί που καταστέλλουν τις συσπάσεις, υπέρηχοι κάθε τρεις και λίγο, οι φίλες μου να μου χτενίζουν τα μαλλιά μου που είχαν γίνει τζίβα από την ακινησία (εννοείται χωρίς μπάνιο), μαίες να με περιποιούνται, ειδικές κρέμες για τους αγκώνες που είχαν ματώσει από την επαφή με τα σεντόνια και εγώ να κλαίω νομίζοντας ότι θα μείνω ακίνητη 2 μήνες μέχρι να γεννήσω. Αυτό νόμιζα πως ήταν το χειρότερο σενάριο.

Παραμονή Χριστουγέννων κάναμε στο δωμάτιο. Εγώ ο Τάσος, οι γονείς μου και ο θείος μου ο Χρήστος. Η διάγνωση έλεγε μερική αποκόλληση πλακούντα (νομίζω 2.6 εκατοστά και η γιατρός μου ήταν κάθετη: «Ούτε την πλάτη σου από το κρεβάτι δεν θα σηκώνεις»). Ο Τάσος έτρωγε τηγανιτές πατάτες, το αγαπημένο μου φαγητό. «Έλα πάρε» μου έλεγε κι εγώ ούτε που να τις δω μπροστά μου. Πρώτη φορά στα 32 μου χρόνια.. Μου έβαλαν το μηχάνημα που μετράει τις συσπάσεις και για πρώτη φορά ο μπέμπης τα πήγαινε τόσο καλά που μας είπαν πως σήμερα θα κοιμόμασταν επιτέλους ήσυχοι. Ο κίνδυνος είχε ξεπεραστεί και ίσως μεθαύριο πήγαινα σπίτι μου να συνεχίσω εκεί την ακινησία.

Μία τα ξημερώματα, ανήμερα Χριστουγέννων, ένιωσα αιμορραγία. Λέω αποκλείεται, κοιμήσου και σταμάτα να σκέφτεσαι πάντα το κακό. Έκλεισα τα μάτια μου, αλλά κατάλαβα πως δεν ήταν ιδέα μου. Άνοιξα το φως και το κρεβάτι είχε γίνει κόκκινο.

Μη με ρωτήστε πολλά για το τι έγινε από εκεί και πέρα. Άλλαξα 3-4 φορεία, ήρθαν σε λίγα λεπτά γιατροί και όλο το προσωπικό του Ιασώ, ο Τάσος, οι γονείς μου, οι φίλοι μας. Εγώ σε κατάσταση σοκ, με ένα σώμα παγωμένο σαν ξύλο από τον φόβο, πληροφορήθηκα μέσα στη ζάλη μου, πως «θα μου πάρουν το μωρό». Ακόμα δεν είχα καταλάβει τι εννοούσαν.

Βρέθηκα στο χειρουργείο, να υπογράφω αιτήσεις για βλαστοκύτταρα, να μου ξεβάφουν τα νύχια και να με ρωτάνε αν έχω φάει για βράδυ. Όχι, δεν είχα φάει πατάτες και μπορούσα να κάνω ολική νάρκωση. Θυμάμαι το βλέμμα της γιατρού μου της Όλγας Μπίκου και το χέρι της μαίας μου της Ειρήνης. Θυμάμαι τη μάσκα να μπαίνει στο πρόσωπό μου και έναν θόρυβο. Ήταν η θερμοκοιτίδα μεταφοράς που μόλις είχε μπει στο χειρουργείο. Με αυτή την εικόνα κοιμήθηκα. Σε λίγα δευτερόλεπτα ο Οδυσσέας βρισκόταν από την κοιλιά μου στο νέο του «σπίτι». Ένα γυάλινο κουτί που θα γινόταν το κρεβατάκι του για τους επόμενους δύο μήνες.

Ξύπνησα και ακόμα ήμουν σε πανικό. «Ζει;» ρωτούσα τις μαίες που ήταν κοντά μου.

Οι πρώτες 5 ημέρες ήταν για εμένα συναισθηματικά όπως ίσως αισθάνονται οι άνθρωποι μετά από ένα μεγάλο τρακάρισμα. Δεν θυμάμαι αν ζούσα, αν ανέπνεα, τι έλεγα και πόσο πολύ έκλαιγα.

Θυμάμαι ότι ήμουν απροετοίμαστη για κάτι τόσο μεγάλο. Δύο γονείς χωρίς παιδί, δυο νέοι άνθρωποι που μέχρι χτες χαμογελούσαν, ζούσαν πλέον στο άγχος και την αβεβαιότητα. Τι είναι η πτώση οξυγόνου; Τι ακριβώς μετράει το monitor που είναι μονίμως συνδεδεμένο στο ποδαράκι του και γιατί χτυπάει σαν παλαβό; Γιατί κάνουν μετάγγιση σε ένα μωρό 1650 γραμμαριών; Γιατί δεν μπορώ να του ακουμπήσω ούτε καν τη γάμπα του για ένα δευτερόλεπτο; Γιατί δεν μου το δίνετε να το πάρω αγκαλιά; Πότε θα βγούμε από εδώ μέσα; Και αν βγούμε, θα γίνουμε ποτέ φυσιολογικοί γονείς;

56 ατελείωτες μέρες. Με δάκρυα. Δάκρυα αγωνίας και δάκρυα χαράς κάθε φορά που ο μπέμπης έπαιρνε 10 γραμμάρια. Νέες φιλίες αναπτύχθηκαν με θέα τα μωράκια της βιτρίνας και μια νέα οικογένεια, αυτή της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Ιασώ προστέθηκε στη δική μας.

56 ατελείωτες μέρες. Με αγωνίες και άγχη που καμιά μαμά στον κόσμο δεν αξίζει να ζήσει. Με βράδια χωρίς ύπνο, με τηλεφωνήματα στις φίλες μου που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από το κλάμα, με δώρα που μας έφερναν και έκρυβα στο υπόγειο για να μην τα βλέπω, με μια άδεια κούνια στο σπίτι, που κρατούσα χωρίς σεντόνια για να μην έχω ψεύτικες ελπίδες.

56 ατελείωτες μέρες. Που με τον Τάσο μας έφεραν πιο κοντά και μας έκαναν ένα. Με τους γονείς μας να κάνουν τους κλόουν και τους αδιάφορους για να μας ηρεμούν. Με φίλους που μας στάθηκαν σαν οικογένεια.

56 ατελείωτες μέρες. Που πέρασαν και να μην ξαναέρθουν. Για κανένα μωρό και κανέναν γονιό. Που σε κάνουν πιο δυνατό και σου θυμίζουν πως τίποτα μα τίποτα δεν αξίζει στη ζωή, παρά η ίδια η ζωή.

Οι μέρες στη ΜΕΝΝ του Ιασώ ήταν για εμένα ένα μάθημα. Ένα μάθημα για να γίνω καλύτερος άνθρωπος, καλύτερη μαμά και ναι, ποτέ δεν θα γίνω φυσιολογική μαμά. Πότε δεν θα είμαι στον κόσμο μου και ποτέ δεν θα το ξεχάσω. Κάθε βράδυ θα σκέφτομαι την άδεια κούνια και θα παρακαλάω να είναι καλά τα μωρά όλου του κόσμου.

Και αν έπρεπε να δώσω μια ευχή στο παιδί μου, αυτή θα ήταν να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να αποδείξει πόσο δυνατός είναι.

Γιατί τα πρόωρα μωρά είναι μοναδικοί μαχητές και μόνο οι γονείς τους ξέρουν από πρώτο χέρι τη μάχη έδωσαν αυτά τα πλάσματα του ενός και των δύο κιλών για να γίνουν στην πορεία κανονικά, υγιή παιδάκια που παίζουν και χαμογελούν όπως όλα τα άλλα.

Γράφει η Μυρτώ Κάζη (ή αλλιώς η μαμά του Οδυσσέα)

Πως κατάφερα να μείνω έγκυος – ενώ είχα χάσει κάθε ελπίδα

Μόνο όποια γυναίκα έχει διανύσει ή διανύει τον δύσκολο δρόμο που λέγεται προσπάθεια για εγκυμοσύνη μπορεί να νιώσει τα ποικίλα και δύσκολα συναισθήματα και τις εναλλαγές τους που μπορούν να την οδηγήσουν όχι μόνο στην βαθιά στεναχώρια που δεν ξέρει πως να την αντιμετωπίσει αλλά και στο «κλειδώσει» η ίδια τελικά το σώμα της, πετυχαίνοντας έτσι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιθυμεί.

Μιλάω φυσικά εκ πείρας και η δική μου ιστορία ξεκινάει πριν από 3,5 χρόνια όταν με μεγάλη χαρά και αισιοδοξία ξεκινήσαμε με τον άντρα μου τις προσπάθειες για να φέρουμε στον κόσμο το παιδάκι μας. Αυτά τα χρόνια ήταν τελικά πολύ δύσκολα χρόνια καθώς περιελάμβαναν πάρα πολλές αποτυχημένες προσπάθειες με φυσικό τρόπο, αποτυχημένες προσπάθειες με σπερματεγχύσεις, μία αποτυχημένη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως ιατρικός λόγος που να δικαιολογεί τη μη σύλληψη, απλά ανεξήγητη υπογονιμότητα!

Η ψυχολογία μου όσο και να προσπαθούσα ήταν πολύ πεσμένη, ο πόνος και το βάρος γινόντουσαν όλο και πιο βαθιά, συναισθήματα όπως ζήλια για τα άλλα ζευγάρια που τα κατάφερναν ήταν έντονα, είχε εγκατασταθεί στην καρδιά μου μία μόνιμη απόγνωση που δεν ήθελα να παραδεχτώ, αισθανόμουν ότι έχω φτάσει στα όρια της εμμονής και όλα αυτά ενώ προσπαθούσα φαινομενικά να δείχνω καλά και χαρούμενη και ότι δεν με νοιάζει! Και ήρθε η στιγμή που έπιασα κυριολεκτικά πάτο και αποφάσισα με όλη μου την δύναμη ότι πρέπει να κάνω και ότι αξίζω (και αξίζουμε σαν ζευγάρι) κάτι διαφορετικό και πολύ καλό.

Μπήκα στον υπέροχο δρόμο της αυτογνωσίας με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και με πολύ δουλειά αλλά μεγάλη διάθεση και επιμονή άρχισα να ισορροπώ και να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, την δύναμή μου και την χαρά στην ζωή μου. Διένυσα μεγάλη απόσταση είδα σημαντικές αλλαγές στον εαυτό μου, ένιωθα ότι είμαι σε θέση να επιτύχω μία εγκυμοσύνη. Αλλά βαθιά μέσα μου, αισθανόμουν ότι κάποιο σημαντικό κομμάτι έλειπε.

Το σημαντικό αυτό κομμάτι είχα την τύχη να το βρω πολύ γρήγορα και ήταν στο πρόσωπο του εναλλακτικού θεραπευτή μου Γιάννη Σουρέλη  ο οποίος με την μέθοδο Holistic Fertility έπαιξε καταλυτικό του ρόλο στην ζωή μου με οδήγησε στο να βιώνω τώρα το μεγαλείο της εγκυμοσύνης αφού διανύω τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου.

Ο Γιάννης με μαγικό και υπέροχο τρόπο ένωσε όλα τα κομμάτια των έως τότε εμπειριών μου, έδωσε νόημα και αξία σε ό,τι είχα κάνει και με οδήγησε πολύ πιο μακριά από εκεί που φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να φτάσω. Έκανε πράξη αυτό που πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω : «όταν έχεις ένα πρόβλημα, δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνεις αλλά είναι κάτι που πρέπει να μάθεις».

Με γνήσια αγάπη, ανθρωπιά, επιμονή, γνώση, εμπειρία, βαθιά πίστη. Ο Γιάννης πολύ μεθοδικά ξεμπλόκαρε αυτά που ούτε εγώ η ίδια πίστευα ότι ήταν μπλοκαρισμένα σε ψυχολογικό, σωματικό, συναισθηματικό και πνευματικόεπίπεδο. Η κάθε συνεδρία μας ήταν για εμένα μία αποκάλυψη και η χαρά και η απόλαυση που ένιωθα κάθε φορά που τελείωνε δεν περιγράφεται.

Η ρεφλεξολογία είχε υπέροχα αποτελέσματα παντού που τα ένιωσα από την πρώτη στιγμή, ο ηλεκτροβελονισμός στα σημεία γονιμότητας είχε τέτοια δύναμη που καταλάβαινα στο σώμα μου την ισορροπία που επανερχόταν σιγά σιγά, ο θεραπευτικός οραματισμός ήταν κάθε φορά μία συγκλονιστική εμπειρία (με αποκορύφωμα ότι οραματίστηκα μόνη μου την εγκυμοσύνη μου από την πρώτη μέρα της σύλληψης) και τέλος το EFT (το οποίο ήδη το γνώριζα και το χρησιμοποιούσα ως ένα πολύ αποτελεσματικό εργαλείο) ήταν με τον Γιάννη διαφορετικό γιατί ήταν τόσο καλά εστιασμένο στις αρνητικές πεποιθήσεις που είχα μέσα μου και κατάφερε να τις εξαφανίσει για πάντα.

Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε και τις 8 συνεδρίες γιατί στην έβδομη είχα ήδη την χαρά του θετικού τεστ εγκυμοσύνης! Θα θυμάμαι πάντα τις συνεδρίες αυτές σαν ένα από τα πιο υπέροχα πράγματα που μου έχουν συμβεί στην ζωή μου.

Ο Γιάννης συνεχίζει να είναι δίπλα σε εμένα και την εγκυμοσύνη μου και ο ρόλος του είναι και πάλι καταλυτικός. Βιώνω μία απόλυτα συνειδητή εγκυμοσύνη,χαρούμενη, χωρίς φοβίες και με μεγάλη πίστη.

Διηγείται η Αναστασία Βασκούδη

Έμεινα έγκυος στα 46 – και δεν ήταν εύκολο

Με τον άντρα μου το είχαμε πάρει πλέον απόφαση ότι δεν θα κάνουμε ποτέ παιδί.

Παντρεμένοι 16 χρόνια τώρα, προσπαθήσαμε απεγνωσμένα. Στην αρχή με τον νορμάλ φυσιολογικό τρόπο, αυτόν που δεν έχει άγχος παρά μόνο ερωτικές συνευρέσεις γεμάτες πάθος και χαρά και με την ψυχολογία «αν είναι να συμβεί, καλώς». Άλλωστε όταν είσαι 31 χρονών, για ποιο πράγμα να αγχώνεσαι; Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου για να κάνεις παιδί, για την ακρίβεια παιδιά.

Πέρασαν τρία τέσσερα χρόνια, ανέμελα, όμορφα, ξένοιαστα. Από το μυαλό μας δεν είχε περάσει ακόμα κάποιο οργανικό πρόβλημα. Είχαμε αποδώσει τη μη σύλληψη στο «δεν έτυχε», άλλωστε είχε μια λογική αυτό. Δεν μετρούσαμε ποτέ μέρες, θερμοκρασίες κ.λ.π. Το σεξ ήταν για μας όπως το φαγητό. Πεινάσαμε; Για να δούμε τι έχει το ψυγείο.

Όταν πάτησα τα 35 μου χρόνια άρχισα λίγο να ζορίζομαι. Σε αυτό συνέβαλε πολύ το γεγονός ότι οι φίλες μου, είτε κυοφορούσαν όλες μαζί λες και ήταν συνεννοημένες, είτε είχαν κάνει ήδη το πρώτο τους μωρό και πήγαιναν για το δεύτερο.

Δεν ξέρω αν ήταν το βιολογικό μου ρολόι, ή η «ζήλια», πάντως άρχισε να με τρώει το γεγονός ότι δεν είχα μείνει ακόμα έγκυος. Με τον άντρα μου αποφασίσαμε τελικά να επισκεφτούμε έναν ειδικό ώστε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, και, κυρίως, να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο προβλήματος.

Ύστερα από μακρές συζητήσεις με τον γιατρό, μας συνέστησε ένα σωρό εξετάσεις τις οποίες κάναμε και οι δύο και βγήκαν καθαρές σαν κρύσταλλο. Αποδώσαμε τις αποτυχημένες απόπειρες σε άγχος, άλλωστε αυτό μας είπε και ο γιατρός. «Χαλαρώστε, ηρεμήστε, μην το σκέφτεστε και όλα θα πάνε καλά». Αυτές οι συμβουλές λειτούργησαν ανάποδα στον ψυχισμό μου και αντί να μην το σκέφτομαι, ήταν το μοναδικό πράγμα που σκεφτόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα. Χάζευα τις βιτρίνες με τα μωρουδιακά, γκούγκλαρα παιδικά δωμάτια, άρχισα να μετράω τις γόνιμες μέρες μου και να πιέζω τον άντρα μου για σεξ και γενικά είχα μετατρέψει τη ζωή μας σε κόλαση. Πέρασαν 3 χρόνια περίπου έτσι, και απορώ πραγματικά πώς ο σύντροφός μου δεν με πέταξε από το παράθυρο όλο αυτό τον καιρό, καθώς είχα μετατραπεί σε ένα υστερικό άτομο.

Τριάντα οχτώ ετών πια, με τα περιθώρια πιο στενά από πότε, είχα αρχίσει να μεταμορφώνομαι στην «καημένη» που δεν μπορεί να κάνει παιδί.  Όλοι το ψιθύριζαν μεταξύ τους και μπροστά μου δεν έκαναν πια καμία συζήτηση για παιδιά, γεννήσεις, σχολεία για να μην με λυπήσουν, κάτι που με πλήγωνε ακόμα περισσότερο. Εννοείται ότι σκεφτήκαμε το ενδεχόμενο της εξωσωματικής, αλλά ήμουν κάθετη, δεν ήθελα να περάσω αυτή την διαδικασία. Η επιθυμία μου για παιδί ίσως ήταν μικρότερη τελικά απ’ ότι νόμιζα. Ο άντρας μου ήταν στο πλευρό μου. Μου είπε, πως θα σεβαστεί κάθε μου απόφαση και πως μπορεί να ζήσει και χωρίς παιδιά, αρκεί να είναι μαζί μου. Γύρω στα 40 μου χρόνια, το κεφάλαιο «παιδί» άρχισε να φεύγει από το μυαλό μου, αλλά όχι και τόσο από την καρδιά μου.

Δεν πίστευα ποτέ ότι ο προορισμός μιας γυναίκας είναι να κάνει ένα παιδί. Ο προορισμός της γυναίκας είναι να είναι ευτυχισμένη, είτε η ευτυχία αυτή περικλείει ένα παιδί, είτε κανένα. Κι εγώ εκείνη την εποχή δεν ήξερα αν ήταν κάτι που ήθελα πραγματικά, ή κάτι που είχα μάθει από μικρή ότι «έπρεπε» να θέλω.

Με τον άντρα μου ξεκινήσαμε μια καινούρια ζωή που δεν περιλάμβανε πλέον παιδιά. Πήγαμε ταξίδια, εκδρομές, επενδύσαμε στις δουλειές μας και σιγά σιγά αυτό το μικρό κενό μέσα μου, άρχισε να κλείνει.

Τα χρόνια πέρασαν, είχα φτάσει πια τα 46.

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό είχα τρομερές ναυτίες. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου γιατί δεν μπορούσα κυριολεκτικά να σηκωθώ από το κρεβάτι. Την επόμενη μέρα οι ναυτίες συνεχίστηκαν, και την παρεπόμενη, μέχρι που τελικά έκανα μια εβδομάδα να πατήσω στο γραφείο. Αρχίσαμε να ανησυχούμε ότι μου συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό και έτσι επισκεφτήκαμε τον παθολόγο μας.  Ύστερα από μια συζήτηση κατά την οποία με ρώτησε για την έμμηνο ρύση μου – και εκεί γελάσαμε μέχρι δακρύων – μου πρότεινε, πριν κάνω οποιαδήποτε άλλη εξέταση, να κάνω μία γενική αίματος την οποία και μου έγραψε στο βιβλιάριο υγείας.

Την επόμενη μέρα, έκανα αμέσως τις εξετάσεις, γιατί φυσικά εξακολουθούσα να είμαι σε άθλια κατάσταση και το μυαλό μου είχε πλάσει τα χειρότερα σενάρια. Όταν πήγαμε να πάρουμε τα αποτελέσματα ο γιατρός είχε ένα περίεργο ύφος, περιπαικτικό θα το έλεγα, ανήσυχο όχι. «Τι συμβαίνει» τον ρώτησα; «Είσαι έγκυος» μου είπε.

Δεν μπορώ να περιγράψω τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα ακριβώς. Η ζωή μου είχε μπει σε καινούριες ράγες, το τρένο μας είχε αλλάξει διαδρομή και τώρα, με αυτά τα νέα, έπρεπε να πάμε 10 χρόνια πίσω και να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε.

Λόγω ηλικίας δεν ήθελα να φτιάξουμε κανένα παιδικό δωμάτιο, παρά μόνο τους τελευταίους μήνες που θα ήμασταν σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά. Τελικά όλα πήγαν καλά, και γέννησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι με καισαρική.

Το να γίνεσαι μάνα στα 46 σου χρόνια είναι σαν να σου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Είναι σαν να γυρίζεις πίσω το ρολόι και να γίνεσαι κοριτσάκι, με όλον αυτόν τον ενθουσιασμό και την αγωνία που κρύβει το να περιμένεις και, εν τέλει, να κρατάς ένα μωρό στα χέρια σου.

Αυτό το ανέλπιστο δώρο άργησε πολύ να έρθει, αλλά είναι καλοδεχούμενο. Ωστόσο μας άλλαξε τη ζωή και δυσκολευτήκαμε πολύ να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Όταν οι φίλοι μας είχαν ξεμπερδέψει με όλες τους τις υποχρεώσεις σε σχέση με τα παιδιά τους, και επιτέλους άρχισαν να απολαμβάνουν την ελευθερία τους μετά από τόσα χρόνια, εμείς κυνηγούσαμε σε όλα τα δωμάτια μια ατίθαση πιτσιρίκα που ήθελε να εξερευνήσει τον κόσμο.

Τα ταξίδια κόπηκαν μαχαίρι, οι εκδρομές το ίδιο και εγώ πήρα άδεια μητρότητας από τη δουλειά, κάτι που έφερε τα πάνω κάτω στο γραφείο καθώς ο προϊστάμενός μου δεν ήταν προετοιμασμένος για μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί ήμουν εγώ;

Ζορίστηκα πολύ είναι η αλήθεια, γιατί είχα μάθει για πολλά χρόνια σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και οι 9 μήνες της κυήσεως δεν ήταν καθόλου αρκετοί ώστε να προσεδαφιστώ στα νέα δεδομένα. Είχα συνηθίσει να ασχολούμαι μόνο με τον εαυτό μου, τον σύζυγό μου και τους φίλους μου, και τώρα αυτό το μικρό πλάσμα μου ρουφούσε κυριολεκτικά όλη την ενέργεια. Δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα πάρα πολύ τον πρώτο χρόνο το μεγάλωμά της. Ένιωθα εξουθενωμένη σωματικά και ψυχολογικά και πιστεύω ότι ήμουν «λίγη» και άδικη απέναντί της. Ο πατέρας της ήταν και είναι πάντα δίπλα μου και με βοήθησε να παλέψω με τους δαίμονές μου. Πολλές φορές έκανα υπολογισμούς και έλεγα: δηλαδή όταν το παιδί μου θα είναι 20 ετών εγώ θα είμαι 68; Πως θα μπορούμε να συνεννοηθούμε; Μήπως δεν κάναμε καλά που το κρατήσαμε; Μήπως είναι άδικο για το παιδί να έχει δυο γέρους για γονείς; Και τι θα γίνει όταν θα πάει σχολείο; Μήπως θα νιώθει άσχημα όταν θα το συνοδεύουν οι γηραιότεροι μαμάς και μπαμπάς στο νηπιαγωγείο, όταν γύρω οι άλλοι θα σφύζουν από νιάτα, δροσιά και δύναμη;

Και πόσο θα πρέπει να προσέξουμε την υγεία μας ώστε να μας έχει κοντά της όσο περισσότερα χρόνια γίνεται; Και όταν θα γίνει 30 ετών που θα πρέπει να έχει ανοίξει ήδη τα φτερά της και να χτίζει την ζωή της, θα σέρνει μαζί της σαν βαρίδια δυο ανήμπορους ανθρώπους;

Όλες αυτές οι σκέψεις με είχαν τρελάνει και δεν με άφηναν να απολαύσω το παιδί μου.

Τα επόμενα χρόνια συνήλθα με τη βοήθεια μιας ψυχολόγου. Έμαθα ότι πρέπει να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται. Έμαθα ότι πρέπει να απολαμβάνω το τώρα, χτίζοντας αργά αλλά σταθερά θεμέλια για το αύριο. Έμαθα να καταλαγιάζω τις ανησυχίες μου και να δίνω όσο περισσότερη αγάπη μπορώ στη μικρή μου κόρη. Έμαθα ότι μπορεί να μην έχω το δυνατό κορμί για να τρέχω όλη μέρα μαζί της, αλλά έχω το ώριμο μυαλό ώστε να την καθοδηγήσω στο ταξίδι της.Κι αν δεν μας έχει στο πλευρό της για πολλά χρόνια, θα κουβαλάει μέσα της όλα όσα θα της μάθουμε και θα της χαρίσουμε απλόχερα μέσα από την καρδιά μας. Και ίσως κι αυτό να είναι κάτι, αν όχι πολλά.

Γράφει η Νίκη Φασουλή