Η εγκυμοσύνη από την 1η έως την 13η εβδομάδα

Εβδομάδες 1-4

Η εγκυμοσύνη υπολογίζεται από την πρώτη ημέρα της τελευταίας περιόδου της γυναίκας. Το έμβρυο, μια σφαίρα γρήγορα πολλαπλασιαζόμενων κυττάρων, ενσωματώνεται στο ενδομήτριο. Για τουλάχιστον τρεις εβδομάδες του πρώτου μήνα ουσιαστικά η γυναίκα δεν αισθάνεται πραγματικά έγκυος.

Όταν εμφανίζεται η αποκαλούμενη βλαστοκύστη, μια μικροσκοπική μάζα κυττάρων, ενσωματώνεται στο ενδομήτριο, το οποίο παχαίνει για να την υποστηρίξει.

Εβδομάδα 5

Η βλαστοκύστη αναπτύσσεται γρήγορα. Για πολλές γυναίκες το πρώτο σημάδι της εγκυμοσύνης είναι η καθυστερημένη περίοδος. Τα τεστ εγκυμοσύνης θεωρούνται κατά ένα μεγάλο μέρος αξιόπιστα. Εάν το πρώτο τεστ είναι αρνητικό, ένα δεύτερο μερικές ημέρες αργότερα μπορεί να αποδειχθεί θετικό.

Εβδομάδα 6

Το διακολπικό υπερηχογράφημα γίνεται για να ελεγχθεί ότι η εγκυμοσύνη δεν είναι έκτοπη -εξωμήτρια- και για να βεβαιωθούμε ότι η καρδιά του μωρού άρχισε να χτυπά. Το έμβρυο έχει μέγεθος ενός φασολιού και το νευρικό σύστημα αρχίζει να διαμορφώνεται. Το έμβρυο έχει ήδη το κυκλοφορικό του σύστημα και μπορεί να έχει διαφορετική ομάδα αίματος από τη μητέρα του. Διαμορφώνεται ο ομφάλιος λώρος και εμφανίζονται οι μικροσκοπικές προεξοχές που θα γίνουν τα άκρα του μωρού.

Εβδομάδα 7

Η καρδιά του μωρού αρχίζει να αναπτύσσεται. Η πρωινή ναυτία και άλλες παρενέργειες της εγκυμοσύνης μπορεί να εμφανιστούν. Αυτήν την περίοδο πολλές γυναίκες πρέπει να ουρήσουν συχνότερα και αισθάνονται ευαίσθητες και οξύθυμες. Όλα τα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των συμπληρωμάτων διατροφής, πρέπει να ελεγχθούν προσεκτικά δεδομένου ότι η οργανογένεση του εμβρύου γίνεται στις πρώτες 12 εβδομάδες.

Εβδομάδα 8

Το νευρικό σύστημα αναπτύσσεται γρήγορα, ειδικά ο εγκέφαλος. Το κεφάλι παίρνει σχήμα και εμφανίζονται τα μάτια κάτω από το δέρμα του προσώπου. Τα άκρα των εμβρύων αυξάνονται και μοιάζουν περισσότερο με χέρια και πόδια. Όλα τα εσωτερικά όργανα αναπτύσσονται και γίνονται πιο σύνθετα.

Εβδομάδα 9

Το έμβρυο είναι περίπου 5cm με το κεφάλι του να πτυχώνεται επάνω στο στήθος του. Έχει αναπτύξει τα σημαντικά όργανά του, τα μάτια και τα αυτιά.

Εβδομάδα 11

Ο ομφάλιος λώρος διαμορφώνεται πλήρως, παρέχοντας το αίμα και απομακρύνοντας τα άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού του εμβρύου. Το έμβρυο τώρα φαίνεται πλήρως ανθρώπινο. Στο στάδιο αυτό (11-14 εβδομάδες) γίνεται ο έλεγχος της Αυχενικής Διαφάνειας και ο πρώτος υπερηχογραφικός έλεγχος της σωστής ανατομίας του εμβρύου -άκρα, κρανίο, στομάχι, ουροδόχος κύστη κλπ. Ταυτόχρονα γίνεται ο αιματολογικός έλεγχος (PAPP-A και β χοριακή γοναδοτροπίνη) για τον υπολογισμό του κινδύνου εμφάνισης Συνδρόμου Ντάουν  (Down). Εδώ ο γιατρός μπορεί να προτείνει τη λήψη τροφοβλάστης - χοριακές λάχνες (βλ. Υπέρηχος & Εγκυμοσύνη).

Εβδομάδα 12

Μετά από αυτήν την εβδομάδα ο κίνδυνος αποβολής μειώνεται πολύ. Πολλές γυναίκες αναγγέλλουν την εγκυμοσύνη τους στους φίλους και τους συγγενείς. Το έμβρυο αυξάνεται σε μήκος γρηγορότερα, ήδη είναι περίπου 8 εκατ. μακρύ και ζυγίζει 60 γραμμάρια. Ο πλακούντας τώρα είναι πλήρως διαμορφωμένος.

Εβδομάδα 13

Η μήτρα γίνεται μεγαλύτερη και αρχίζει να εξέχει από τη λεκάνη.

Το μέγεθος της κοιλιάς

Γιατί η κοιλιά σας τείνει να φαίνεται μικρότερη ή μεγαλύτερη;

Το πιο συχνά σχόλιο που ακούτε στο τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σας είναι πόσο μικρή ή αντίστοιχα πόσο μεγάλη είναι η κοιλιά σας; Ανησυχείτε ότι θα γεννήσετε ένα πολύ μικρό μωρό ή πρέπει να εξηγείτε σε όλους ότι δεν κυοφορείτε δίδυμα; Φυσικά το μέγεθος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες και σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν διανύετε μια υγιή εγκυμοσύνη. Σε γενικές γραμμές (γιατί κάθε γυναίκα είναι διαφορετική) υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους φαίνεστε λιγότερο ή περισσότερο έγκυος!

Μικρή κοιλιά

Πρώτη φορά έγκυος. Συνήθως στην πρώτη εγκυμοσύνη οι κοιλιακοί μυς είναι πιο σφιχτοί, κρατώντας το μωρό πιο ψηλά, δίνοντας την εντύπωση ότι η κοιλιά είναι πιο μικρή. Επίσης μικρή κοιλίτσα φαίνεται να έχει μια γυναίκα που είναι πολύ γυμνασμένη.

Η θέση του μωρού. Το μωρό κινείται μέσα στη μήτρα αλλάζοντας θέσεις. Η θέση που παίρνει μπορεί να κάνει το μέγεθος της κοιλιάς να φαίνεται άλλοτε πιο μικρό ή πιο μεγάλο.

Ύψος. Οι γυναίκες που είναι ψηλές και έχουν μεγάλη απόσταση ανάμεσα στους γοφούς και τα πλευρά τους, έχουν αρκετό χώρο, αφήνοντας περιθώριο στο έμβρυο να μεγαλώσει χωρίς η μήτρα να αυξάνεται με κατεύθυνση προς τα έξω.

Πίεση του εντέρου προς τα πάνω ή προς τα πίσω. Η μήτρα καθώς μεγαλώνει ασκεί πίεση στο έντερο προς τα πάνω ή προς τα πίσω για αυτό και άλλες φορές μια έγκυος μοιάζει σαν να έχει φουσκώσει ολόκληρη ή απλά να έχει μόνο κοιλιά.

Μεγάλη κοιλιά

Αν μια γυναίκα δεν έχει διαβήτη κύησης ή το μωρό δεν έχει περίεργη θέση, το έμβρυο αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει το σωστό μέγεθος για τη λεκάνη της, ώστε να ακολουθήσει φυσιολογικός τοκετός. Γιατί όμως η κοιλιά σας τείνει να φαίνεται μεγαλύτερη; 

Δεύτερη εγκυμοσύνη. Καθώς οι κοιλιακοί μύες είναι πιο ελαστικοί λόγω της πρώτης εγκυμοσύνης, στις επόμενες εγκυμοσύνες οι κοιλιά τείνει να φαίνεται πιο γρήγορα, να είναι μεγαλύτερη και πιο «πεταχτή».   

Η θέση του μωρού. Η εναλλαγή της θέσης του μωρού μπορεί να κάνει την κοιλιά σας να φαίνεται μικρότερη ή μεγαλύτερη ανά περιόδους.

Ύψος. Στις γυναίκες που έχουν χαμηλότερο ύψος και μικρότερη απόσταση ανάμεσα στους γοφούς και στα πλευρά, ο χώρος περιορίζεται για να μεγαλώσει το έμβρυο προς τα πάνω, επομένως η κοιλιά τείνει να πετάγεται προς τα έξω, δείχνοντας μεγαλύτερη.

Μετακίνηση του εντέρου στο πλάι.Αντί η μήτρα να μετακινεί το έντερο προς τα πάνω και προς τα πίσω, το μετακινεί περισσότερο προς τα πλάγια γύρω από τη μήτρα, κάνοντας την κοιλιά να φαίνεται μεγαλύτερη και πιο στρογγυλή. Αυτό σημαίνει πως δεν υποφέρετε από δυσκοιλιότητα μιας και δεν ασκείται μεγάλη πίεση στο έντερο.   

Ορθοστασία & Εγκυμοσύνη

Η ορθοστασία δημιουργεί πρόβλημα στην εγκυμοσύνη;

Ίσως είναι η φύση της δουλειάς σας τέτοια που να απαιτεί να είστε πολλές ώρες όρθια ή να μετακινήστε πεζή. Κατά πόσο αυτή η κατάσταση μπορεί να επηρεάσει την εγκυμοσύνη σας;

• Το να είστε πολλές ώρες όρθια αλλά να περπατάτε δεν δημιουργεί κάποιο πρόβλημα στο έμβρυο ή στον οργανισμό σας ενώ είστε έγκυος, παρόλο που μπορεί να είναι πιο δύσκολο ή πιο κουραστικό. Ειδικά αν μετακινήστε, κάνετε την ελαφριά γυμναστική που είναι απαραίτητη και έτσι παραμένετε σε φόρμα.
• 
  
• Φροντίστε να φοράτε ανατομικά παπούτσια ή ειδικούς πάτους για να ξεκουράζετε τα πόδια σας και να διευκολύνεστε στην κίνηση. Καλό είναι, ακόμα, να δοκιμάσετε μήπως σας εξυπηρετεί μια υποστηρικτική ζώνη εγκυμοσύνης που συγκρατεί την κοιλιά και βοηθάει στην ανακατανομή του βάρους.
• 
  
• Προβλήματα ενδέχεται να δημιουργηθούν από παρατεταμένη ορθοστασία χωρίς κίνηση καθώς σε αυτή τη στάση μειώνεται η πίεση του αίματος. Το πρόβλημα μπορεί να οξυνθεί λόγω εγκυμοσύνης, φέρνοντας ζαλάδα ή και λιποθυμία. Για να μειώσετε τον εν λόγω κίνδυνο, φροντίστε να κάνετε μικρά διαλείμματα για να περπατάτε. 

Εγκυμοσύνη με ανοιχτά παράθυρα!

Έρευνα συνδέει την κακή ποιότητα αέρα με τον πρόωρο τοκετό

Τα ανοιχτά παράθυρα ή αλλιώς η ανανέωση του αέρα μέσα στο σπίτι μειώνουν το ρίσκο πρόωρου τοκετού ή τη γέννηση λιποβαρών μωρών σύμφωνα με τα συμπεράσματα πρόσφατης έρευνας. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καθαρός αέρας μειώνει την έκθεση μιας εγκύου στον καπνό από τσιγάρα, σε διάφορα σπρέι ή σε άλλες πτητικές ουσίες που βρίσκονται στους εσωτερικούς χώρους. 

Oι ερευνητές ρώτησαν πάνω από 1.760 μητέρες από το Λος Άντζελες για την ποιότητα του αέρα στο εσωτερικό του σπιτιού τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους.  Ρωτήθηκαν για παράδειγμα αν υπήρξε έκθεση σε καπνό από τσιγάρα, πόσο συχνά άνοιγαν τα παράθυρα για να αερίζεται ο χώρος, πόσο συχνά χρησιμοποιούσαν σπρέι για τα μαλλιά, σπρέι για έντομα και βερνίκι νυχιών μέσα στο σπίτι. Μερικά από τα συμπεράσματα της έρευνας είναι τα εξής:

• Παρόλο που οι ερευνητές δεν συνδέουν τη χρήση των σπρέι για τα μαλλιά με τον πρόωρο τοκετό ή τη γέννηση λιποβαρών μωρών, βρήκαν ότι ο σωστός αερισμός του σπιτιού μειώνει το ρίσκο για αυτού του είδους τις επιπλοκές. 
• 
  
• Σύμφωνα με την έρευνα, οι γυναίκες που εκθέτονταν παθητικά σε καπνό από τσιγάρο και άνοιγαν τα παράθυρα του σπιτιού για συνολικό διάστημα μικρότερο από τη μισή ημέρα είχαν 3 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να γεννήσουν ένα λιποβαρές μωρό και 92% μεγαλύτερες πιθανότητες να έχουν πρόωρο τοκετό.
• 
  
• Όμως ακόμα και οι εγκυμονούσες, που δεν εκτίθεντο παθητικά σε καπνό από τσιγάρα αλλά δεν άνοιγαν πολύ συχνά τα παράθυρα στο σπίτι, είχαν 49% μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσουν ένα λιποβαρές μωρό και 25% μεγαλύτερες πιθανότητες να έχουν πρόωρο τοκετό σε σχέση με τις γυναίκες που αέριζαν πολύ καλά τον χώρο που μένουν.
• 
  
• Η έκθεση σε καπνό από τσιγάρα θα πρέπει να αποφεύγεται, περιορίζοντας τους καπνιστές σε εξωτερικούς χώρους, ενώ το σπίτι θα πρέπει να αερίζεται καλά και τακτικά κατά τη διάρκεια της ημέρας.
• 
  

Extra tip: Τα συμπεράσματα της έρευνας συνδέουν τα κλειστά παράθυρα με τον πρόωρο τοκετό, ωστόσο δεν καθιερώνουν μια σχέση αιτιατού – αποτελέσματος. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να υπάρξουν άλλες επιπλοκές που να οδηγήσουν σε πρόωρο τοκετό ακόμα και αν ο χώρος που μένει μια έγκυος αερίζεται πολύ καλά. 

56 ατελείωτες μέρες στη θερμοκοιτίδα

Όσο κι αν προσπαθήσω να περιγράψω τα συναισθήματά μου με αυτό το άρθρο, ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω. Γιατί μερικά πράγματα αν δεν τα έχεις ζήσει, δύσκολα αντιλαμβάνεσαι το βάθος τους. Όπως κι εγώ ποτέ δεν θα καταλάβω μαμάδες που περνάνε άλλα, έτσι ξέρω πως κάθε μαμά που γέννησε και πήρε αμέσως αγκαλιά το μωρό της, δεν μπορεί να αντιληφθεί τι θα πει, να βλέπεις το μωρό σου για 56 μέρες μέσα από ένα τζάμι.

Θα πω τα πράγματα γρήγορα, όχι όπως έγιναν, αλλά όπως προσπαθώ να τα θυμάμαι. Γρήγορα, περιληπτικά και χωρίς πολύ συναίσθημα. Γιατί αν κλείσω τα μάτια μου και τα θυμηθώ στην αληθινή τους έκταση, θα πέσω πάλι σε αυτό τον μαύρο βυθό που με είχε καταπιεί για 56 ολόκληρες μέρες.

Στις 18 Δεκεμβρίου πέρσι, παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο με τον Τάσο. Εμείς οι γονείς μας και 10 κολλητοί μας. Μεσημέρι. Φάγαμε, ήπιαμε, εγώ με την κοιλιά τούρλα, στον 7ο μήνα πια, απολάμβανα την απόλυτη ευτυχία. Ένα μωρό στην κοιλιά μου κολυμπούσε σαν ψαράκι και με τον άντρα μου είχαμε κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο σε αυτή τη ζωή. Το σαββατοκύριακο είχα κλείσει να πάμε σε ένα ξενοδοχείο στο Κολωνάκι, με θέα την Ακρόπολη να γιορτάσουμε οι 2 μας τον γάμο μας. Εκείνος δεν ήθελε με τίποτα. «Θα είμαστε μακριά από το Ιασώ» έλεγε και οι φίλοι του τον κορόιδευαν ως σούπερ υποχόνδριο. Το βράδυ του Σαββάτου στις 4 τα ξημερώματα σηκώθηκα από το κρεβάτι με απίστευτη αιμορραγία. Είχε κάτι σαν προαίσθημα. Ψύχραιμος μάζεψε τα πάντα και σε 2 λεπτά ήμασταν ήδη στο αυτοκίνητο. Το Κολωνάκι μποτιλιαρισμένο όπως κάθε Σάββατο βράδυ. Μα τι προαίσθημα ήταν αυτό. Οι δυο μας κολλημένοι στην κίνηση. Αμίλητοι.

Φτάσαμε στο Ιασώ και ένα 5ημερο ακινησίας είχε μόλις ξεκινήσει. Οροί που καταστέλλουν τις συσπάσεις, υπέρηχοι κάθε τρεις και λίγο, οι φίλες μου να μου χτενίζουν τα μαλλιά μου που είχαν γίνει τζίβα από την ακινησία (εννοείται χωρίς μπάνιο), μαίες να με περιποιούνται, ειδικές κρέμες για τους αγκώνες που είχαν ματώσει από την επαφή με τα σεντόνια και εγώ να κλαίω νομίζοντας ότι θα μείνω ακίνητη 2 μήνες μέχρι να γεννήσω. Αυτό νόμιζα πως ήταν το χειρότερο σενάριο.

Παραμονή Χριστουγέννων κάναμε στο δωμάτιο. Εγώ ο Τάσος, οι γονείς μου και ο θείος μου ο Χρήστος. Η διάγνωση έλεγε μερική αποκόλληση πλακούντα (νομίζω 2.6 εκατοστά και η γιατρός μου ήταν κάθετη: «Ούτε την πλάτη σου από το κρεβάτι δεν θα σηκώνεις»). Ο Τάσος έτρωγε τηγανιτές πατάτες, το αγαπημένο μου φαγητό. «Έλα πάρε» μου έλεγε κι εγώ ούτε που να τις δω μπροστά μου. Πρώτη φορά στα 32 μου χρόνια.. Μου έβαλαν το μηχάνημα που μετράει τις συσπάσεις και για πρώτη φορά ο μπέμπης τα πήγαινε τόσο καλά που μας είπαν πως σήμερα θα κοιμόμασταν επιτέλους ήσυχοι. Ο κίνδυνος είχε ξεπεραστεί και ίσως μεθαύριο πήγαινα σπίτι μου να συνεχίσω εκεί την ακινησία.

Μία τα ξημερώματα, ανήμερα Χριστουγέννων, ένιωσα αιμορραγία. Λέω αποκλείεται, κοιμήσου και σταμάτα να σκέφτεσαι πάντα το κακό. Έκλεισα τα μάτια μου, αλλά κατάλαβα πως δεν ήταν ιδέα μου. Άνοιξα το φως και το κρεβάτι είχε γίνει κόκκινο.

Μη με ρωτήστε πολλά για το τι έγινε από εκεί και πέρα. Άλλαξα 3-4 φορεία, ήρθαν σε λίγα λεπτά γιατροί και όλο το προσωπικό του Ιασώ, ο Τάσος, οι γονείς μου, οι φίλοι μας. Εγώ σε κατάσταση σοκ, με ένα σώμα παγωμένο σαν ξύλο από τον φόβο, πληροφορήθηκα μέσα στη ζάλη μου, πως «θα μου πάρουν το μωρό». Ακόμα δεν είχα καταλάβει τι εννοούσαν.

Βρέθηκα στο χειρουργείο, να υπογράφω αιτήσεις για βλαστοκύτταρα, να μου ξεβάφουν τα νύχια και να με ρωτάνε αν έχω φάει για βράδυ. Όχι, δεν είχα φάει πατάτες και μπορούσα να κάνω ολική νάρκωση. Θυμάμαι το βλέμμα της γιατρού μου της Όλγας Μπίκου και το χέρι της μαίας μου της Ειρήνης. Θυμάμαι τη μάσκα να μπαίνει στο πρόσωπό μου και έναν θόρυβο. Ήταν η θερμοκοιτίδα μεταφοράς που μόλις είχε μπει στο χειρουργείο. Με αυτή την εικόνα κοιμήθηκα. Σε λίγα δευτερόλεπτα ο Οδυσσέας βρισκόταν από την κοιλιά μου στο νέο του «σπίτι». Ένα γυάλινο κουτί που θα γινόταν το κρεβατάκι του για τους επόμενους δύο μήνες.

Ξύπνησα και ακόμα ήμουν σε πανικό. «Ζει;» ρωτούσα τις μαίες που ήταν κοντά μου.

Οι πρώτες 5 ημέρες ήταν για εμένα συναισθηματικά όπως ίσως αισθάνονται οι άνθρωποι μετά από ένα μεγάλο τρακάρισμα. Δεν θυμάμαι αν ζούσα, αν ανέπνεα, τι έλεγα και πόσο πολύ έκλαιγα.

Θυμάμαι ότι ήμουν απροετοίμαστη για κάτι τόσο μεγάλο. Δύο γονείς χωρίς παιδί, δυο νέοι άνθρωποι που μέχρι χτες χαμογελούσαν, ζούσαν πλέον στο άγχος και την αβεβαιότητα. Τι είναι η πτώση οξυγόνου; Τι ακριβώς μετράει το monitor που είναι μονίμως συνδεδεμένο στο ποδαράκι του και γιατί χτυπάει σαν παλαβό; Γιατί κάνουν μετάγγιση σε ένα μωρό 1650 γραμμαριών; Γιατί δεν μπορώ να του ακουμπήσω ούτε καν τη γάμπα του για ένα δευτερόλεπτο; Γιατί δεν μου το δίνετε να το πάρω αγκαλιά; Πότε θα βγούμε από εδώ μέσα; Και αν βγούμε, θα γίνουμε ποτέ φυσιολογικοί γονείς;

56 ατελείωτες μέρες. Με δάκρυα. Δάκρυα αγωνίας και δάκρυα χαράς κάθε φορά που ο μπέμπης έπαιρνε 10 γραμμάρια. Νέες φιλίες αναπτύχθηκαν με θέα τα μωράκια της βιτρίνας και μια νέα οικογένεια, αυτή της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Ιασώ προστέθηκε στη δική μας.

56 ατελείωτες μέρες. Με αγωνίες και άγχη που καμιά μαμά στον κόσμο δεν αξίζει να ζήσει. Με βράδια χωρίς ύπνο, με τηλεφωνήματα στις φίλες μου που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από το κλάμα, με δώρα που μας έφερναν και έκρυβα στο υπόγειο για να μην τα βλέπω, με μια άδεια κούνια στο σπίτι, που κρατούσα χωρίς σεντόνια για να μην έχω ψεύτικες ελπίδες.

56 ατελείωτες μέρες. Που με τον Τάσο μας έφεραν πιο κοντά και μας έκαναν ένα. Με τους γονείς μας να κάνουν τους κλόουν και τους αδιάφορους για να μας ηρεμούν. Με φίλους που μας στάθηκαν σαν οικογένεια.

56 ατελείωτες μέρες. Που πέρασαν και να μην ξαναέρθουν. Για κανένα μωρό και κανέναν γονιό. Που σε κάνουν πιο δυνατό και σου θυμίζουν πως τίποτα μα τίποτα δεν αξίζει στη ζωή, παρά η ίδια η ζωή.

Οι μέρες στη ΜΕΝΝ του Ιασώ ήταν για εμένα ένα μάθημα. Ένα μάθημα για να γίνω καλύτερος άνθρωπος, καλύτερη μαμά και ναι, ποτέ δεν θα γίνω φυσιολογική μαμά. Πότε δεν θα είμαι στον κόσμο μου και ποτέ δεν θα το ξεχάσω. Κάθε βράδυ θα σκέφτομαι την άδεια κούνια και θα παρακαλάω να είναι καλά τα μωρά όλου του κόσμου.

Και αν έπρεπε να δώσω μια ευχή στο παιδί μου, αυτή θα ήταν να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να αποδείξει πόσο δυνατός είναι.

Γιατί τα πρόωρα μωρά είναι μοναδικοί μαχητές και μόνο οι γονείς τους ξέρουν από πρώτο χέρι τη μάχη έδωσαν αυτά τα πλάσματα του ενός και των δύο κιλών για να γίνουν στην πορεία κανονικά, υγιή παιδάκια που παίζουν και χαμογελούν όπως όλα τα άλλα.

Γράφει η Μυρτώ Κάζη (ή αλλιώς η μαμά του Οδυσσέα)

Πως κατάφερα να μείνω έγκυος – ενώ είχα χάσει κάθε ελπίδα

Μόνο όποια γυναίκα έχει διανύσει ή διανύει τον δύσκολο δρόμο που λέγεται προσπάθεια για εγκυμοσύνη μπορεί να νιώσει τα ποικίλα και δύσκολα συναισθήματα και τις εναλλαγές τους που μπορούν να την οδηγήσουν όχι μόνο στην βαθιά στεναχώρια που δεν ξέρει πως να την αντιμετωπίσει αλλά και στο «κλειδώσει» η ίδια τελικά το σώμα της, πετυχαίνοντας έτσι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιθυμεί.

Μιλάω φυσικά εκ πείρας και η δική μου ιστορία ξεκινάει πριν από 3,5 χρόνια όταν με μεγάλη χαρά και αισιοδοξία ξεκινήσαμε με τον άντρα μου τις προσπάθειες για να φέρουμε στον κόσμο το παιδάκι μας. Αυτά τα χρόνια ήταν τελικά πολύ δύσκολα χρόνια καθώς περιελάμβαναν πάρα πολλές αποτυχημένες προσπάθειες με φυσικό τρόπο, αποτυχημένες προσπάθειες με σπερματεγχύσεις, μία αποτυχημένη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως ιατρικός λόγος που να δικαιολογεί τη μη σύλληψη, απλά ανεξήγητη υπογονιμότητα!

Η ψυχολογία μου όσο και να προσπαθούσα ήταν πολύ πεσμένη, ο πόνος και το βάρος γινόντουσαν όλο και πιο βαθιά, συναισθήματα όπως ζήλια για τα άλλα ζευγάρια που τα κατάφερναν ήταν έντονα, είχε εγκατασταθεί στην καρδιά μου μία μόνιμη απόγνωση που δεν ήθελα να παραδεχτώ, αισθανόμουν ότι έχω φτάσει στα όρια της εμμονής και όλα αυτά ενώ προσπαθούσα φαινομενικά να δείχνω καλά και χαρούμενη και ότι δεν με νοιάζει! Και ήρθε η στιγμή που έπιασα κυριολεκτικά πάτο και αποφάσισα με όλη μου την δύναμη ότι πρέπει να κάνω και ότι αξίζω (και αξίζουμε σαν ζευγάρι) κάτι διαφορετικό και πολύ καλό.

Μπήκα στον υπέροχο δρόμο της αυτογνωσίας με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και με πολύ δουλειά αλλά μεγάλη διάθεση και επιμονή άρχισα να ισορροπώ και να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, την δύναμή μου και την χαρά στην ζωή μου. Διένυσα μεγάλη απόσταση είδα σημαντικές αλλαγές στον εαυτό μου, ένιωθα ότι είμαι σε θέση να επιτύχω μία εγκυμοσύνη. Αλλά βαθιά μέσα μου, αισθανόμουν ότι κάποιο σημαντικό κομμάτι έλειπε.

Το σημαντικό αυτό κομμάτι είχα την τύχη να το βρω πολύ γρήγορα και ήταν στο πρόσωπο του εναλλακτικού θεραπευτή μου Γιάννη Σουρέλη  ο οποίος με την μέθοδο Holistic Fertility έπαιξε καταλυτικό του ρόλο στην ζωή μου με οδήγησε στο να βιώνω τώρα το μεγαλείο της εγκυμοσύνης αφού διανύω τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου.

Ο Γιάννης με μαγικό και υπέροχο τρόπο ένωσε όλα τα κομμάτια των έως τότε εμπειριών μου, έδωσε νόημα και αξία σε ό,τι είχα κάνει και με οδήγησε πολύ πιο μακριά από εκεί που φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να φτάσω. Έκανε πράξη αυτό που πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω : «όταν έχεις ένα πρόβλημα, δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνεις αλλά είναι κάτι που πρέπει να μάθεις».

Με γνήσια αγάπη, ανθρωπιά, επιμονή, γνώση, εμπειρία, βαθιά πίστη. Ο Γιάννης πολύ μεθοδικά ξεμπλόκαρε αυτά που ούτε εγώ η ίδια πίστευα ότι ήταν μπλοκαρισμένα σε ψυχολογικό, σωματικό, συναισθηματικό και πνευματικόεπίπεδο. Η κάθε συνεδρία μας ήταν για εμένα μία αποκάλυψη και η χαρά και η απόλαυση που ένιωθα κάθε φορά που τελείωνε δεν περιγράφεται.

Η ρεφλεξολογία είχε υπέροχα αποτελέσματα παντού που τα ένιωσα από την πρώτη στιγμή, ο ηλεκτροβελονισμός στα σημεία γονιμότητας είχε τέτοια δύναμη που καταλάβαινα στο σώμα μου την ισορροπία που επανερχόταν σιγά σιγά, ο θεραπευτικός οραματισμός ήταν κάθε φορά μία συγκλονιστική εμπειρία (με αποκορύφωμα ότι οραματίστηκα μόνη μου την εγκυμοσύνη μου από την πρώτη μέρα της σύλληψης) και τέλος το EFT (το οποίο ήδη το γνώριζα και το χρησιμοποιούσα ως ένα πολύ αποτελεσματικό εργαλείο) ήταν με τον Γιάννη διαφορετικό γιατί ήταν τόσο καλά εστιασμένο στις αρνητικές πεποιθήσεις που είχα μέσα μου και κατάφερε να τις εξαφανίσει για πάντα.

Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε και τις 8 συνεδρίες γιατί στην έβδομη είχα ήδη την χαρά του θετικού τεστ εγκυμοσύνης! Θα θυμάμαι πάντα τις συνεδρίες αυτές σαν ένα από τα πιο υπέροχα πράγματα που μου έχουν συμβεί στην ζωή μου.

Ο Γιάννης συνεχίζει να είναι δίπλα σε εμένα και την εγκυμοσύνη μου και ο ρόλος του είναι και πάλι καταλυτικός. Βιώνω μία απόλυτα συνειδητή εγκυμοσύνη,χαρούμενη, χωρίς φοβίες και με μεγάλη πίστη.

Διηγείται η Αναστασία Βασκούδη

Έμεινα έγκυος στα 46 – και δεν ήταν εύκολο

Με τον άντρα μου το είχαμε πάρει πλέον απόφαση ότι δεν θα κάνουμε ποτέ παιδί.

Παντρεμένοι 16 χρόνια τώρα, προσπαθήσαμε απεγνωσμένα. Στην αρχή με τον νορμάλ φυσιολογικό τρόπο, αυτόν που δεν έχει άγχος παρά μόνο ερωτικές συνευρέσεις γεμάτες πάθος και χαρά και με την ψυχολογία «αν είναι να συμβεί, καλώς». Άλλωστε όταν είσαι 31 χρονών, για ποιο πράγμα να αγχώνεσαι; Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου για να κάνεις παιδί, για την ακρίβεια παιδιά.

Πέρασαν τρία τέσσερα χρόνια, ανέμελα, όμορφα, ξένοιαστα. Από το μυαλό μας δεν είχε περάσει ακόμα κάποιο οργανικό πρόβλημα. Είχαμε αποδώσει τη μη σύλληψη στο «δεν έτυχε», άλλωστε είχε μια λογική αυτό. Δεν μετρούσαμε ποτέ μέρες, θερμοκρασίες κ.λ.π. Το σεξ ήταν για μας όπως το φαγητό. Πεινάσαμε; Για να δούμε τι έχει το ψυγείο.

Όταν πάτησα τα 35 μου χρόνια άρχισα λίγο να ζορίζομαι. Σε αυτό συνέβαλε πολύ το γεγονός ότι οι φίλες μου, είτε κυοφορούσαν όλες μαζί λες και ήταν συνεννοημένες, είτε είχαν κάνει ήδη το πρώτο τους μωρό και πήγαιναν για το δεύτερο.

Δεν ξέρω αν ήταν το βιολογικό μου ρολόι, ή η «ζήλια», πάντως άρχισε να με τρώει το γεγονός ότι δεν είχα μείνει ακόμα έγκυος. Με τον άντρα μου αποφασίσαμε τελικά να επισκεφτούμε έναν ειδικό ώστε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, και, κυρίως, να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο προβλήματος.

Ύστερα από μακρές συζητήσεις με τον γιατρό, μας συνέστησε ένα σωρό εξετάσεις τις οποίες κάναμε και οι δύο και βγήκαν καθαρές σαν κρύσταλλο. Αποδώσαμε τις αποτυχημένες απόπειρες σε άγχος, άλλωστε αυτό μας είπε και ο γιατρός. «Χαλαρώστε, ηρεμήστε, μην το σκέφτεστε και όλα θα πάνε καλά». Αυτές οι συμβουλές λειτούργησαν ανάποδα στον ψυχισμό μου και αντί να μην το σκέφτομαι, ήταν το μοναδικό πράγμα που σκεφτόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα. Χάζευα τις βιτρίνες με τα μωρουδιακά, γκούγκλαρα παιδικά δωμάτια, άρχισα να μετράω τις γόνιμες μέρες μου και να πιέζω τον άντρα μου για σεξ και γενικά είχα μετατρέψει τη ζωή μας σε κόλαση. Πέρασαν 3 χρόνια περίπου έτσι, και απορώ πραγματικά πώς ο σύντροφός μου δεν με πέταξε από το παράθυρο όλο αυτό τον καιρό, καθώς είχα μετατραπεί σε ένα υστερικό άτομο.

Τριάντα οχτώ ετών πια, με τα περιθώρια πιο στενά από πότε, είχα αρχίσει να μεταμορφώνομαι στην «καημένη» που δεν μπορεί να κάνει παιδί.  Όλοι το ψιθύριζαν μεταξύ τους και μπροστά μου δεν έκαναν πια καμία συζήτηση για παιδιά, γεννήσεις, σχολεία για να μην με λυπήσουν, κάτι που με πλήγωνε ακόμα περισσότερο. Εννοείται ότι σκεφτήκαμε το ενδεχόμενο της εξωσωματικής, αλλά ήμουν κάθετη, δεν ήθελα να περάσω αυτή την διαδικασία. Η επιθυμία μου για παιδί ίσως ήταν μικρότερη τελικά απ’ ότι νόμιζα. Ο άντρας μου ήταν στο πλευρό μου. Μου είπε, πως θα σεβαστεί κάθε μου απόφαση και πως μπορεί να ζήσει και χωρίς παιδιά, αρκεί να είναι μαζί μου. Γύρω στα 40 μου χρόνια, το κεφάλαιο «παιδί» άρχισε να φεύγει από το μυαλό μου, αλλά όχι και τόσο από την καρδιά μου.

Δεν πίστευα ποτέ ότι ο προορισμός μιας γυναίκας είναι να κάνει ένα παιδί. Ο προορισμός της γυναίκας είναι να είναι ευτυχισμένη, είτε η ευτυχία αυτή περικλείει ένα παιδί, είτε κανένα. Κι εγώ εκείνη την εποχή δεν ήξερα αν ήταν κάτι που ήθελα πραγματικά, ή κάτι που είχα μάθει από μικρή ότι «έπρεπε» να θέλω.

Με τον άντρα μου ξεκινήσαμε μια καινούρια ζωή που δεν περιλάμβανε πλέον παιδιά. Πήγαμε ταξίδια, εκδρομές, επενδύσαμε στις δουλειές μας και σιγά σιγά αυτό το μικρό κενό μέσα μου, άρχισε να κλείνει.

Τα χρόνια πέρασαν, είχα φτάσει πια τα 46.

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό είχα τρομερές ναυτίες. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου γιατί δεν μπορούσα κυριολεκτικά να σηκωθώ από το κρεβάτι. Την επόμενη μέρα οι ναυτίες συνεχίστηκαν, και την παρεπόμενη, μέχρι που τελικά έκανα μια εβδομάδα να πατήσω στο γραφείο. Αρχίσαμε να ανησυχούμε ότι μου συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό και έτσι επισκεφτήκαμε τον παθολόγο μας.  Ύστερα από μια συζήτηση κατά την οποία με ρώτησε για την έμμηνο ρύση μου – και εκεί γελάσαμε μέχρι δακρύων – μου πρότεινε, πριν κάνω οποιαδήποτε άλλη εξέταση, να κάνω μία γενική αίματος την οποία και μου έγραψε στο βιβλιάριο υγείας.

Την επόμενη μέρα, έκανα αμέσως τις εξετάσεις, γιατί φυσικά εξακολουθούσα να είμαι σε άθλια κατάσταση και το μυαλό μου είχε πλάσει τα χειρότερα σενάρια. Όταν πήγαμε να πάρουμε τα αποτελέσματα ο γιατρός είχε ένα περίεργο ύφος, περιπαικτικό θα το έλεγα, ανήσυχο όχι. «Τι συμβαίνει» τον ρώτησα; «Είσαι έγκυος» μου είπε.

Δεν μπορώ να περιγράψω τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα ακριβώς. Η ζωή μου είχε μπει σε καινούριες ράγες, το τρένο μας είχε αλλάξει διαδρομή και τώρα, με αυτά τα νέα, έπρεπε να πάμε 10 χρόνια πίσω και να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε.

Λόγω ηλικίας δεν ήθελα να φτιάξουμε κανένα παιδικό δωμάτιο, παρά μόνο τους τελευταίους μήνες που θα ήμασταν σίγουροι ότι όλα θα πάνε καλά. Τελικά όλα πήγαν καλά, και γέννησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι με καισαρική.

Το να γίνεσαι μάνα στα 46 σου χρόνια είναι σαν να σου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Είναι σαν να γυρίζεις πίσω το ρολόι και να γίνεσαι κοριτσάκι, με όλον αυτόν τον ενθουσιασμό και την αγωνία που κρύβει το να περιμένεις και, εν τέλει, να κρατάς ένα μωρό στα χέρια σου.

Αυτό το ανέλπιστο δώρο άργησε πολύ να έρθει, αλλά είναι καλοδεχούμενο. Ωστόσο μας άλλαξε τη ζωή και δυσκολευτήκαμε πολύ να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Όταν οι φίλοι μας είχαν ξεμπερδέψει με όλες τους τις υποχρεώσεις σε σχέση με τα παιδιά τους, και επιτέλους άρχισαν να απολαμβάνουν την ελευθερία τους μετά από τόσα χρόνια, εμείς κυνηγούσαμε σε όλα τα δωμάτια μια ατίθαση πιτσιρίκα που ήθελε να εξερευνήσει τον κόσμο.

Τα ταξίδια κόπηκαν μαχαίρι, οι εκδρομές το ίδιο και εγώ πήρα άδεια μητρότητας από τη δουλειά, κάτι που έφερε τα πάνω κάτω στο γραφείο καθώς ο προϊστάμενός μου δεν ήταν προετοιμασμένος για μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί ήμουν εγώ;

Ζορίστηκα πολύ είναι η αλήθεια, γιατί είχα μάθει για πολλά χρόνια σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και οι 9 μήνες της κυήσεως δεν ήταν καθόλου αρκετοί ώστε να προσεδαφιστώ στα νέα δεδομένα. Είχα συνηθίσει να ασχολούμαι μόνο με τον εαυτό μου, τον σύζυγό μου και τους φίλους μου, και τώρα αυτό το μικρό πλάσμα μου ρουφούσε κυριολεκτικά όλη την ενέργεια. Δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα πάρα πολύ τον πρώτο χρόνο το μεγάλωμά της. Ένιωθα εξουθενωμένη σωματικά και ψυχολογικά και πιστεύω ότι ήμουν «λίγη» και άδικη απέναντί της. Ο πατέρας της ήταν και είναι πάντα δίπλα μου και με βοήθησε να παλέψω με τους δαίμονές μου. Πολλές φορές έκανα υπολογισμούς και έλεγα: δηλαδή όταν το παιδί μου θα είναι 20 ετών εγώ θα είμαι 68; Πως θα μπορούμε να συνεννοηθούμε; Μήπως δεν κάναμε καλά που το κρατήσαμε; Μήπως είναι άδικο για το παιδί να έχει δυο γέρους για γονείς; Και τι θα γίνει όταν θα πάει σχολείο; Μήπως θα νιώθει άσχημα όταν θα το συνοδεύουν οι γηραιότεροι μαμάς και μπαμπάς στο νηπιαγωγείο, όταν γύρω οι άλλοι θα σφύζουν από νιάτα, δροσιά και δύναμη;

Και πόσο θα πρέπει να προσέξουμε την υγεία μας ώστε να μας έχει κοντά της όσο περισσότερα χρόνια γίνεται; Και όταν θα γίνει 30 ετών που θα πρέπει να έχει ανοίξει ήδη τα φτερά της και να χτίζει την ζωή της, θα σέρνει μαζί της σαν βαρίδια δυο ανήμπορους ανθρώπους;

Όλες αυτές οι σκέψεις με είχαν τρελάνει και δεν με άφηναν να απολαύσω το παιδί μου.

Τα επόμενα χρόνια συνήλθα με τη βοήθεια μιας ψυχολόγου. Έμαθα ότι πρέπει να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται. Έμαθα ότι πρέπει να απολαμβάνω το τώρα, χτίζοντας αργά αλλά σταθερά θεμέλια για το αύριο. Έμαθα να καταλαγιάζω τις ανησυχίες μου και να δίνω όσο περισσότερη αγάπη μπορώ στη μικρή μου κόρη. Έμαθα ότι μπορεί να μην έχω το δυνατό κορμί για να τρέχω όλη μέρα μαζί της, αλλά έχω το ώριμο μυαλό ώστε να την καθοδηγήσω στο ταξίδι της.Κι αν δεν μας έχει στο πλευρό της για πολλά χρόνια, θα κουβαλάει μέσα της όλα όσα θα της μάθουμε και θα της χαρίσουμε απλόχερα μέσα από την καρδιά μας. Και ίσως κι αυτό να είναι κάτι, αν όχι πολλά.

Γράφει η Νίκη Φασουλή